Volkskrant reportage fileert hoe Curaçao zijn eigen strand en meer dreigt te verliezen
AMSTERDAM- De Volkskrant zet Curaçao in een uitgebreide reportage neer als een eiland dat economisch leunt op toerisme, maar tegelijk worstelt met de gevolgen van snelle groei. De krant gebruikt de historische deelname van het Curaçaose voetbalelftal aan het wereldkampioenschap als vertrekpunt voor een bredere vraag: wat gebeurt er als internationale aandacht leidt tot nog meer hotels, vakantiewoningen en buitenlandse investeerders?
De reportage van verslaggever Marjolein van de Water is geen aanval op toerisme als zodanig. Integendeel: vrijwel alle geïnterviewden erkennen dat de sector onmisbaar is geworden voor Curaçao. Maar het stuk stelt nadrukkelijk de vraag wie van de groei profiteert en wie de nadelen draagt.
Baoase als symbool van een groter debat
Centraal in het verhaal staat Talitha Visser, die naast het luxeresort Baoase woont en zich verzet tegen de uitbreiding van het resort. Haar huis grenst aan de zee en aan bouwactiviteiten. Volgens Visser dreigen haar privacy, uitzicht en toegang tot het water te verdwijnen door de nieuwe ontwikkeling.
Daarmee kiest de Volkskrant voor een krachtig en persoonlijk perspectief. Vissers conflict maakt een abstract debat over ruimtelijke ordening, natuurvergunningen en hotelbouw direct zichtbaar. Tegelijkertijd is haar situatie niet automatisch representatief voor iedere bewoner of ieder bouwproject op Curaçao. De reportage gebruikt haar vooral als symbool voor een breder gevoel van vervreemding dat onder inwoners leeft.
Breder gevoel
Dat bredere gevoel komt terug tijdens een informatiebijeenkomst over de ontwikkeling van de Caracasbaai. Bewoners vragen zich daar af wat ‘openbaar’ nog betekent als stranden wel toegankelijk blijven, maar voorzieningen en strandbedden vooral op betalende bezoekers zijn gericht. Een aanwezige vat dat samen in de zin: “Wij willen onze eigen stoel meenemen.”
De krant koppelt die zorgen aan cijfers over de groei van het toerisme. Volgens de reportage steeg het aantal verblijfstoeristen van minder dan een half miljoen in 2019 naar achthonderdduizend vorig jaar. Daar komen honderdduizenden cruisepassagiers bij. De regering mikt volgens de Volkskrant op een miljoen overnachtende bezoekers in 2027.
Juist daarin zit de spanning die het artikel goed blootlegt. Meer toeristen betekent meer omzet, banen en kansen voor ondernemers. Maar de groei legt ook druk op woningen, elektriciteit, afvalverwerking, riolering, kustgebieden en openbare ruimte. De vraag is daarom niet alleen hoeveel bezoekers Curaçao aankan, maar vooral onder welke voorwaarden.
Andere geluiden
De Volkskrant laat daarbij ook andere geluiden horen. Ondernemer Marilu Emelina ziet toerisme vooral als een kans om zelfstandig inkomen op te bouwen. “Zonder zijn we verloren”, zegt zij over de sector. Ook jonge hotelmedewerker Djuwendrick Plantijn stelt dat Curaçao toeristen hard nodig heeft, al vindt hij dat de opbrengsten eerlijker verdeeld moeten worden.
Die nuance voorkomt dat het verhaal vervalt in een simpele tegenstelling tussen lokale bewoners en buitenlandse investeerders. Veel Curaçaoënaars werken zelf in het toerisme of verdienen eraan als chauffeur, gids, verhuurder, horecamedewerker of kleine ondernemer. Het echte conflict gaat niet over toerisme of geen toerisme, maar over de verdeling van ruimte, opbrengsten en zeggenschap.
De reportage is vooral scherp waar zij de rol van de overheid aanraakt. Grote investeerders krijgen volgens de geïnterviewde econoom Rob van den Bergh belastingvoordelen die lokale ondernemers vaak niet krijgen. Ondertussen blijven armoede, lage lonen en hoge kosten van levensonderhoud een probleem. Daarmee plaatst de krant een lastige vraag op tafel: groeit de Curaçaose economie ook voor de Curaçaoënaar?
Onderzoek naar de gevolgen
Minister Roderick Middelhof zegt in het artikel dat onderzoek loopt naar de sociale, ecologische en economische gevolgen van toerisme. Dat moet leiden tot een plan voor verantwoorde ontwikkeling. De Volkskrant laat echter zien dat zulke plannen pas betekenis krijgen wanneer zij ook leiden tot duidelijke keuzes over bouwlocaties, belastingvoordelen, publieke toegang tot stranden en bescherming van natuur.
De kracht van de reportage is dat zij Curaçao niet presenteert als alleen een zonnige bestemming rond een succesvol voetbalelftal. Het eiland wordt getoond als een samenleving die moet beslissen hoe ver toeristische groei mag gaan.
De ongemakkelijke, maar terechte vraag die blijft hangen is daarom: wordt Curaçao ontwikkeld voor de mensen die er wonen, of moeten bewoners zich steeds meer aanpassen aan het Curaçao dat voor bezoekers wordt gebouwd?
